In 2004 wilden we al naar het buitenland vertrekken. We hadden allebij al langer het idee dat we niet meer in Nederland wilden wonen. We hebben toen een online test ingevuld. We hadden toen het idee dat we niet in aanmerking kwamen voor een visum. Helaas bleek dit achteraf onjuiste informatie.

In 2006 wilden we een spetterende huwelijksreis naar een land dat voor ons onvergetelijk was. Op dat moment konden we dan ook maar 1 locatie bedenken. Canada.

 

Na afloop van deze reis was onze liefde voor Canada een feit. Bij thuiskomst dus maar weer een online test ingevult. Hier kwam gelukkig een andere uitslag uit. We hadden op dat moment een kans van 99% op een visum naar Canada.

 

In maart 2007 hebben we een gesprek gehad met Buysse immigrations. Dit is en bureau dat gespecialiseerd is in het aanvragen van visa voor Canada, USA, Nieuw Zeeland en Australië. Dit bureau hebben we opdracht gegeven om ons te vertegenwoordigen bij de Canadese ambassade in Berlijn.

In augustus 2007 hebben we via Buysse alle papieren naar de ambassade gestuurd. Vanaf dat moment is het grote wachten aangebroken. Op dat moment was de verwachting dat we in augustus 2009 ons visum zouden hebben. Op dit moment is volgens de ambassade de wachttijd opgelopen naar 3 jaar. Dus we zitten helaas voorlopig nog in dit kleine kikkerlandje.

 

In april 2009 heeft Annemieke haar engelse test gedaan. De uitslag was na de test van november 2008 weer te laag. Ze mist een half puntje op het schrijven. Ze heeft nu bezwaar gemaakt tegen deze score, dus nu wachten we nog op de uitslag van dit bezwaar.

 

In mei 2009 bleek Annemieke zwanger te zijn. We hadden er niet op gerekend dat het zo snel raak zou zijn. We wisten al dat het krijgen van kinderen gedurende het emigratieproces geen probleem zou zijn. Uiteraard ondergaat onze baby tegen die tijd wel een medische keuring.

 

In juli 2009 kregen we bericht van het bezwaarschrift dat de score terecht is en niet wordt aangepast. Helaas moet Annemieke de test nu weer opnieuw doen. Ze is inmiddels begonnen met bijles engels.

 

In september 2009 zijn de toetsingscriteria voor engels aangepast door de Canadese ambassade. Annemieke heeft nu toch voldoende punten gescoord met engels en hoeft de test dus niet opnieuw te doen.

In december 2009 is Liam geboren.

 

In februari 2010 hebben we een brief van de ambassade gekregen dat we ons dossier moeten opsturen. Vanaf nu gaat het lekker snel.

 

Op 3 mei is ons volledige dossier naar de ambassade in Berlijn gestuurd. Nu is het wachten totdat we de oproep krijgen om een medische keuring te ondergaan. Zonder deze oproep kun je niet gekeurd worden. De keuringsarts hebben we in onze telefoon geprogrammeerd.

 

Op 8 oktober hebben we na 5 maanden eindelijk de oproep ontvangen voor de medische keuring. We hebben natuurlijk meteen de afspraak gemaakt om de keuring te ondergaan.

 

Op 21 oktober zijn we gekeurd. De keuring duurde 30 minuten per persoon en 10 minuten voor Liam. Dus we waren ruim een uur bezig voor alleen het keuren zelf. Na afloop werd nog een buisje bloed afgenomen. Daarna nog longfoto’s laten maken. Ze lichten je echt helemaal door. Het voordeel is wel dat je na afloop zeker weet dat er niks met je aan de hand is.

 

Een week later zijn onze medische gegevens naar een arts in Wenen gestuurd. Hij heeft bekeken of we voldoen aan de keuringseisen.

 

Op 11 november is er een oproep ontvangen voor extra aanvullend onderzoek. Er was nog een vraag voor Annemieke. Er moest nog een extra test gedaan worden op Hepatitis B en C. Waarom weten we niet. Zelfs de keuringsarts stond voor een raadsel. Maar volgens Buysse immigrations worden er vaker fouten gemaakt. Wij houden het op een steekproef.

 

Op 16 november heeft Annemieke weer een buisje bloed afgestaan. Op 18 november zijn de uitslagen die gewoon goed waren naar de keuringsarts in Wenen gestuurd.

 

Op 17 december kregen we zoals we dat inmiddels noemen. De brief der brieven. We mogen eidenlijk onze paspoorten opsturen. Eindelijk krijgen we het gevoeld dat alles het waard is. We hadden afgelopen 3,5 jaar duidelijk het gevoel dat ons leven “on hold” stond. Nu mogen we verder.

 

Op maandag de 20 hebben we de paspoorten via Buysse immigration verzonden naar de ambassade. Nu is het wachten op die mooie sticker. We moesten natuurlijk nog wel even pasfoto’s maken, want die kleine man verandert ook erg hard.

 

Op donderdag 6 januari kwam het verlossende telefoontje. De paspoorten zijn binnen. Met die feestdagen er tussen vinden we nog dat ze erg snel de paspoorten hebben beplakt. Hieronder de foto van het felbegeerde papiertje.

 

Emigratieproces tot nu toe